Print Friendly
حواشی مستند «من روحانی هستم»

فضلی‌نژاد: جنجال بر سر «من روحانی هستم» برای انحراف افکار عمومی است

IMAGE634922892549558742

پیام فضلی نژاد: دولت برای انحراف افکارعمومی از برخی ناکارآمدی های خود، علیه «من روحانی هستم» جنجال آفرینی می کند. قصد دارند هزینه برخورد با این مستند را به قوه قضائیه تحمیل کند.

مهمترین محورهای گفتگوی تفصیلی پیام فضلی نژاد پژوهشگر موسسه کیهان و نویسنده کتاب های «شوالیه های ناتوی فرهنگی» و «ارتش سری روشنفکران» درباره مستند «من روحانی هستم» به این شرح است:

– اظهارات امروز معاون حقوقی رئیس جمهور و ادعای وی مبنی بر ورود مدعی العموم به پرونده مستند “من روحانی هستم” یک جنگ روانی است و از نظر قضایی نیز فاقد ارزش است، چرا که اولاً مدعی العموم براساس قانون یا با شکایت اشخاص حقیقی و حقوقی دارای اهلیت و سمت در پرونده شروع به تحقیقات میکند یا حسب صلاحیت های ذاتی خود مستقلاً اقامه دعوا و شروع به رسیدگی قضایی میکند. ثانیاً تا اتهامی از سوی دادستانی به نحو مشخص و منجز متوجه کسی نشود، شروع به رسیدگی معنا ندارد. سخنگوی قوه قضاییه خیلی روشن و مشخص در نشست خبری خود به این سوال پاسخ دادند، اما معاون حقوقی رئیس جمهور گویا خواسته اند که توپ را از زمین دولت خارج کنند و به زمین قوه قضاییه بیاندازند.

– وقتی با یک مستند پژوهشی که منابع سناریوی آن نیز منتشر شده و اغلب آن بر ادله متقن تاریخی ابتناء و اتکاء دارد، برخورد تکفیری می شود، یعنی آستانه تحمل دولت بسیار پائین است. این زنگ خطر وقتی جدی تر می شود که بدانیم هنوز مستند «من روحانی هستم» را بعد از 3 ماه ندیده اند و سازندگانش را تهدید می کنند! این واکنش ها طبیعی نیست و یادآور کاری است که جریان انحرافی دولت احمدی نژاد با منتقدانش می کرد و آنها را به دادگاه می کشاند.

IMAGE634922892549558742

– در برخی مسایل، مرزبندی های دولتمردان و تحلیل شان از سرمایه اجتماعی دولت، خطای جدی دارد و به جای اینکه در برابر فتنه گران سنگر بگیرند، صحنه را اشتباه آنالیز میکنند و گل به خودی می زنند و سرمایه های داخلی دولت را خواسته یا ناخواسته می سوزانند. هرقدر دولتمردان از ظرفیت های انقلابی خصوصا در عرصه فرهنگ و هنر و علوم انسانی و تاریخ و… فاصله بگیرند، از اعتبار و کارآمدی شان کاسته می شود و در درجه اول، خود دولت است که بیشترین ضرر را می کند. با این رفتار سیاسی علیه منتقدان دلسوز، سرمایه اجتماعی دولت را می سوزانند، چون نیروهای سکولار هیچ وقت جز سرمایه اجتماعی و شرکاء استراتژیک دولت نبوده و نیستند و مترصد هستند تا از پشت به دولت آقای روحانی خنجر بزنند، اما نیروهای خودی و فعالان انقلاب، همواره حرمت و تمامیت دولت را حفظ کرده اند.

– مستند «من روحانی هستم» کوشش فرزندان انقلاب و فیلمسازان مسلمان و متعهدی است که یک روایت صحیح از روایات تاریخی در عرصه تاریخ سیاسی انقلاب اسلامی است. روایتی که اتفاقا خیلی از بخش های آن به حقیقت نزدیک است و البته خاصیت «تاریخ» این است که در پهنه همین بحث و گفتگوها نوشته می شود و به تدریج به تکامل می رسد. بنابراین از چنین دیالوگ هایی در میان نیروهای انقلاب نباید ترسید. آنهایی که از فاش شدن حقیقت تاریخ می ترسد، دیگران را طرد و تکفیر می کنند و دولت نباید در دام برخورد تکفیری با منتقدان مصلح خود بیفتد.

– سوال این است که جناج حاکم از طراحی این «جنگ روانی» علیه منتقدانش و بالاخص فعالان جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی چه چیزی را دنبال می کند؟ غیر از ارعاب و تهدید که از طبعات رفتار دولت است، به نظر می رسد دولت احساس می کند که برای سرپوش گذاشتن بر برخی از ناکارآمدی های خود، لاجرم باید ذهینت و افکار عمومی را از برخی ماجراهای اصلی منحرف کند. در واقع طراحان این جنگ روانی خیال می کنند که با یک تیر، دو نشان می زنند. اول اینکه بچه های مسلمان و فعالان انقلابی را نزد افکار عمومی منزوی می کنند و دوم اینکه موضوعات اصلی مثل ورود سایمون (نماینده انگلیس) و تورم اقتصادی و… از مرکز توجه مردم دور میکنند، اما این قاعده همیشه درست کار نمی کند و ناگهان به ضدخود تبدیل میشود.

– این بازی جنگ روانی علیه منتقدان دلسوز دولت، خیلی خام طراحی شده است.

– برخورد هیستریک و افراطی برخی دولتمردان با چهره های متعهد جبهه فرهنگی انقلاب، برای دولت هزینه ساز شده و برآوردهای مختلف نشان میدهد که ادامه این روند، سرمایه اجتماعی واقعی دولت را می سوزاند و در درجه اول، به ضرر شخص رییس جمهور است.

– با مستند «من روحانی هستم» توسط برخی جناح های سیاسی و خصوصا دولت چنان برخورد شد که گویی سازندگان آن، «دشمن» هستند. تیم آقای رئیس جمهور که معتقدند باید با خطرناک ترین دشمنان مدارا و صلح کرد، چطور ابراز عقیده مستندسازان متعهد کشورشان را تاب نمی آورند و چنین برمی‌آشوبند که گویی بچه های انقلاب دشمن درجه یک آنان هستند؟ این کشور چه ثروتی جز همین هنرمندان مسلمان متعهد دارد؟ فرض بر اینکه با بخش هایی از این مستند نیز موافق نباشید و مثلا بگوئید در ماجرای مک فارلین هنوز ابهاماتی وجود دارد که روشن شدن آن گذر زمان را می طلبد، اما با کدام متدولوژی تاریخی می توان تمامیت یک اثر را انکار کرد یا آن را یک «دروغ تاریخی» دانست؟

– تاریخ یک جسم مجسم نیست؛ تاریخ از دل همین کوشش ها متولد میشود و صیقل می خورد. امام خمینی (ره) فرمودند نگذارید قلم های مسموم توطئه گران، تاریخ را تحریف کند. حالا فرزندان انقلاب وارد میدان تاریخ نگاری شده اند. دولت باید قدر حضور دردمندانه آنان را بداند، نه اینکه در برابر فعالان فرهنگی انقلاب سنگر بگیرد.

– رفتار جناح های حاکم با مستند «من روحانی هستم» می تواند ملاک و شاخصی باشد تا بسنجیم که شعار دولتمردان برای «آزادی منتقد» و «آزادی مخالف» چقدر شعار معتبری است؟

منبع: خبرگزاری نسیم

تعداد بازدید:377
بدون دیدگاه

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*


*